RAW

Max Richter - Infra 6 [to listen, click here]

Max Richter - Infra 2 [to listen, click here]

Ὁ Γκρεμιστὴς

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

[…]

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

[…]

Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Δειλοί και κρυφοί στίχοι, 1928

το ημερολόγιο μιας Γκέισας

Είναι κάποιοι ηλίθιοι φόβοι και αδυναμίες που ενώ είναι εκεί και ξέρεις ότι πρέπει να τα πολεμήσεις (- δηλαδή το έχεις στο μυαλό σου και προσπαθείς να το πάρεις απόφαση πρακτικά πλέον), δυστυχώς πρέπει να φας μιαν απότομη κλωτσιά, έτσι ξαφνικά, για να σε σπρώξει, να νιώσεις τόσο χάλια και να σε κάνει έντονα θες να τα αλλάξεις.

Τότε φτάνεις σε εκείνο το σημείο... Εκείνο το σημείο όπου πλέον αποδέχεσαι μία προηγούμενη πραγματικότητα και τα λάθη σου. Από εκεί και μετά θέλεις το οτιδήποτε σε προβληματίζει, να το ανατρέψεις προς κάτι καλύτερο...

Δεν ανέχεσαι πλέον την επιστροφή!

Όταν θες μπορείς, όταν φοβάσαι δεν μπορείς... Ο φόβος είναι καταστροφικός!

Όποιος φοβάται είναι μόνος του.. νιώθει μόνος του...

 Η μοναξιά και η σιωπή πρέπει να υπάρχουν (για να δημιουργούν τα απαραίτητα κενά διαστήματα για να ανατροφοδοτήσουν τις υπόλοιπες στιγμές), αλλά δεν πρέπει να μείνεις κλεισμένος μόνο στην μοναξιά και στην ελπίδα. Άσχημο να μένεις πάντα εκεί. Διότι εάν δεν περνάς και στην δράση είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα χάσεις. 

Για να γίνει η αρχή πρέπει να εμπιστευθείς κάποιον άνθρωπο... Να επικοινωνήσεις τα θέλω σου, τα όνειρά σου.. Τότε θα δεις ότι υπάρχεις, μαζί με άλλους...

περίπατοι...

   

Όρθιοι και μόνοι μες στην φοβερή ερημιά του πλήθους

(Μ. Αναγνωστάκης)

Αναλώσιμα

Μέρες εκμάθησης βίου. Πανομοιότυπες καθημερινότητες, υπέρμετρα εγώ και πούστικα συνθήματα σ’ άτυχους τοίχους του Πειραιά. Το έργο απουσιάσει, ημέρες διακοπών. Μένει η ύλη, οι μηχανές να κάθονται… Το ίδιο ανεγκέφαλες με τους εργάτες, ώρες – ώρες… Αυτοί οι ηλίθιοι, κάπου ανάμεσα στις τσίκνες και τα κάρβουνα, παλουκωμένοι ανάμεσα στην βόλεψη που χαρίζουν αέναες παιδικότητες και στην ιδιοσυγκρασία προσώπων κρυμμένων πίσω από πούδρες κι αρώματα, εκείνοι οι εργάτες, σαν εργοστασιακά προϊόντα σε συσκευασία μ’ ανθεκτικά ψευτοσκισμένα τζιν φορεμένα και με δυο γκόμενες σ’ ένα παιχνίδι εξουσίας πάνω σε κρεβάτια του προκρούστη, μορφές του σήμερα αυτοί, ασυνείδητα, σ’ έκαναν να σχεδιάσεις μια συνηθισμένη στον κόσμο φυγή. Έπειτα την προετοίμασες ευλαβικά… «Αναλώσιμα είμαστε», ήθελα να σου ‘λεγα και να καταλάβαινες, αλλά που…;

Οι εργάτες σ’ αποχαιρετούσαν βιαστικά μη τυχόν και τους καεί τ’ αρνί, όπως καίγονται τα πρόβατα δίπλα στ’ αφινιασμένα άλλα π’ άρπαξε το μαλλί τους περνώντας απ’ τις φλόγες π’ άλλοτε ανάβαμε παρέα για τη δική (μας) διασκέδαση. Ένας άλλος σαδισμός που συνηθίζαμε όποτε βλεπόμασταν εκεί. Μετά είπες «φευγω τώρα». Ή δε το ‘πες καν; Δεν θυμάμαι… Έτσι κι αλλιώς, όταν ο άλλος σου λέει «φεύγω», λίγη σημασία έχει το πότε.

Ποιο δέος έχει αν ανασταίνονται νεκροί, όταν πεθαίνουν λίγο-λίγο στα λιμάνια οι άνθρωποι που φεύγουν; Που φεύγουν ψάχνoντας μισθό, αλήθειας να προτρέπει, συντρόφων ν’ αγαπούν αλλιώς και χρόνου να μη τρέχει. Καλύτερα ένα ευλογημένο κρεβάτι λοιπόν. Σ’ αυτά μικρότεροι όταν ήμασταν χοροπηδούσαμε και τώρα στα ίδια μόνο πηδάμε υπνωτισμένοι. Ας είναι.

HyperLink 0 : [ Grizzly Bear - Plans ]

HyperLink 1 : [ Grizzly Bear - Particular To What? ]

HyperLink 2 : [ Φρέαρ by gasireu ] 

Polarize your body

Πορευόμαστε με δύο διαφορετικούς βηματισμούς, έναν για το σώμα και έναν για τον εγκέφαλο.

Η γνώση μας δεν διστάζει να ανανεωθεί, να αντιμετωπίσει μεγάλες μεταβολές, ενώ η ηθική μας και οι αισθηματικές μας εντυπώσεις  παραμένουν δέσμιες ξεπερασμένων αξιών και μύθων, στους οποίους δεν πιστεύει κανένας, και προκειμένου να απελευθερωθούμε, καταφεύγουμε σε φτηνά τεχνάσματα.

Το πρόβλημα βρίσκεται στη συνύπαρξη μέσα στον κόσμο ενός νεότερου εγκεφάλου και ενός κουρασμένου, καταπονημένου και νευρωτικού σώματος.

Ο κόσμος έχει ζωγραφιστεί με υπέροχα χρώματα, αλλά τα σώματα που τον κατοικούν παραμένουν άνοστα και άχρωμα. Ο κόσμος περιμένει τους κατοίκους του που είναι ακόμα χαμένοι στην κόπωση και τη νεύρωση.

Η ενότητα του κόσμου βρίσκεται στην αναμέτρηση ανάμεσα στο αναιμικό σώμα -με την κούραση και το παρελθόν του- και τον εγκέφαλό – χρώμα με όλες τις μελλοντικές του δυναμικές τάσεις. Και τα δύο μαζί συνθέτουν έναν κόσμο, τον δικό μας, με τις προσδοκίες και την απόγνωσή του. Ο εγκέφαλος κυβερνά το σώμα που δεν είναι παρά μόνο μια απόφυσή του, αλλά και το σώμα κυβερνά τον εγκέφαλο που δεν είναι παρά ένα μέρος του.

All that we need to do is to polarize our body.

*[Hyperlink]  Arvo Part : Tabula Rasa "Silentium".